مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121Interpretation of two Arguments of the Theory of Motion in Immaterial Thingsتقرير دو برهان بر نظرية حركت در مجردات97108faسیدحسینحسینیدانشگاه آزاد اسلامیموسي ملايريدانشگاه آزاد اسلامی2019131Most Muslim philosophers – including the Peripatetics, Illuminationists, and Sadrians – have rejected the possibility of change and motion in immaterial things based on their own principles. However, during the last two decades, some authorities in the field of philosophy have opposed this idea and argued for the possibility of motion and change in immaterial thing. This theory has attracted the attention of a number of academic centers, and some papers and books have been written on this subject. The proponents of this view have provided some arguments in its favor, and its opponents have rejected them. Following an analytic approach, this paper defends the theory of the existence of motion in immaterial things at two stages. Initially, the authors provide a response to the criticism targeting the main argument of this theory and defend its legitimacy; secondly, through resorting to the createdness of the soul, they present a new argument in its favor. Finally, they conclude that the mentioned theory is acceptable in the realm of rationality and reasoning and is superior to its counter-theory.قاطبة فيلسوفان مسلمان ـ اعم از مشائيان، اشراقيان و صدرائيانـ بر اساس مباني و ادلة خويش، امكان تحول و حركت در مجردات را انكار كردهاند، اما قريب به دو دهه است كه برخي از اهل نظر، با انديشة فوق مخالفت كرده و از «امكان حركت و تغيير در مجردات» دفاع نمودهاند. اين نظريه در محافل علمي مورد توجه قرار گرفته و مكتوباتي نيز پيرامون آن تحرير شده است. موافقين، ادله و براهيني را بنفع آن سامان داده و مخالفين به نقض و رد آنها پرداختهاند. اين مقاله به روش تحليلي در دو مقام از نظريه حركت در مجردات دفاع ميكند؛ در مقام نخست به اشكال وارد شده بر اصليترين برهان اين نظريه پاسخ داده و از برهان مذكور دفاع ميكند و در مقام دوم، از طريق حدوث نفس، برهاني نو بنفع اين نظريه ارائه ميدهد و درنهايت نتيجه ميگيرد كه نظرية مذكور در ميدان عقلانيت و استدلال قابل تأييد است و بر نظريه مقابل برتري دارد.http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23897مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121Levels of the Order of Being in the View of Imām Khomeīnī (Based on T‘alīqāt Miṣbāḥ al-Uns)مراتب نظام هستي از منظر امام خميني (براساس تعليقات مصباحالانس)1326faغلامرضا حسينپورپژوهشكدۀ امام خميني(س) و انقلاب اسلامي2019610Miftāḥ al-qayb is the first work which was formally written on theoretical gnosis by Ṣadr al-Dīn Qūnawī. Miṣbāḥ al-uns by Shams al-Dīn Fanārī, which is a detailed commentary on the mentioned book, has also had a significant role in granting a demonstrative nature to gnostic discussions. Some gnostics, such as Imām Khomeīnī, are among the researchers whose glosses have been extremely useful in explaining and clarifying the concepts discussed in Miṣbāḥ al-uns. This study intends to explain the levels of the order of being in the view of Imām Khomeīnī based on his glosses on Miṣbāḥ al-uns. The level of the existence of the Truth in the arc of descent is the same chain of existence in the order of being, which consists of the mentally posited attributes and determinations, i.e. stations of essence, henas (aḥadiyyat), and monas (waḥdāniyyat). In other words, Almighty Truth enjoys certain determinations which are initially manifested at the station of essence, which is nameless and attributeless, and then descends to the level of henas, following which they descend further to the level of monas. The station of monas is a level at which the names and attributes of the Truth are explained in detail. Immutable essences are the forms and manifestations of such names and attributes; in the same vein, external essences or real affairs are the manifestations of immutable essences. This study was carried out to review, analyze, and evaluate Imām Khomeīnī’s views regarding the levels of the order of being.مفتاحالغيب نخستين اثري است كه رسماً در علم عرفان نظري توسط صدرالدين قونوي نگاشته شد و مصباحالانس اثر شمسالدين فناري نيز بعنوان شرحي تفصيلي بر اين كتاب، از آثاري است كه در استدلالي كردن مباحث عرفاني سهم بسزايي دارد. عارفاني چون امام خميني(ره) از جمله محققاني هستند كه تعليقات آنها در تبيين و ايضاح مقاصد مصباحالانس، بسيار مفيد بوده است. اين جستار بدنبال تبيين مراتب نظام هستي از نظر امام خميني بر اساس تعليقات ايشان بر مصباحالانس است. مراتب وجود حق در قوس نزول، همان سلسله» وجودات در نظام هستي است كه شامل اعتبارات و تعينات وجود ـ يعني مقامات ذات، احديت و واحديت ـ ميشود. بعبارت ديگر، حق تعالي داراي تعيناتي است كه ابتدا در مقام ذات كه البته مقام بدون اسم و رسمي است، متجلي ميشود و سپس با تنزل، به مقام احديت و باز با تنزلي ديگر، به مقام واحديت ميرسد. اين مقام واحديت، مقام تفصيل اسماء و صفات حق است كه اعيان ثابته، صور و مظاهر اين اسماء و صفات هستند و بهمين ترتيب، اعيان خارجي يا امور واقع نيز مظاهر اعيان ثابتهاند. ارزيابي، تحليل و نقد آراء امام خميني دربارة مراتب نظام هستي از اهداف اين پژوهش است.http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23930مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121Mullā Ṣadrā and the Critical Methodology of the Exoteric Understanding of Religionملاصدرا و روششناسي انتقادي فهم ظاهرگرايانه از دين7180faسمیهملکیدانشگاه اصفهانسیدمهدیامامی جمعهدانشگاه اصفهاننفيسه اهلسرمديدانشگاه اصفهان2019717Exoteric and superficial interpretations of religion have always existed in the social history of religions, and some of them have given rise to a number of uncompromising and takfīrī trends. This has resulted in the portrayal of a coarse, cruel, and dogmatic face for religion. The criticism of such exoteric interpretations was one of the essential components of Mullā Ṣadrā’s philosophy. He devoted at least two of his works, Kasr al-aṣnām al-jāhiliyyah and Sih asl treatise, completely to this theme. This critical approach in Mullā Ṣadrā’s philosophy has various dimensions, which have not received the attention that they truly deserve. Therefore, following descriptive and content/document analysis methods, this study aims to present and examine such dimensions. These dimensions include linguistic, rational, and psychological elements in understanding religion. An overall study of the mentioned elements indicates that exoterism may result in the rise of religious dogmatism, flaring up of raging arguments, emergence of mundane and pseudo-scholars instead of true scholars, and development of the culture of hypocrisy and discord.تفاسير ظاهرگرايانه و سطحي از دين همواره در تاريخ اجتماعي دين جريان داشته و بعضي از اين تفسيرها سبب ظهور جريانهاي متحجر و تكفيري و در نتيجه بروز چهرهيي خشن، خشك و متعصب از دين شده است. ملاصدرا يكي از فيلسوفاني است كه نقد اين نوع تفاسير، يكي از محورهاي اساسي انديشه» او بوده است. اين پردازش نقادانه تا آنجا است كه دستكم دو مورد از آثار خود ـ كسر اصنام الجاهليه و رساله سه اصل ـ را بطور كامل بدان اختصاص داده است. اين نقد در انديشة ملاصدرا ساحتهاي مختلفي دارد كه كمتر به آن توجه شده، بنابرين نوشتار حاضر از طريق روش اسنادي، تحليل محتوا و توصيفگرايانه به طرح و بررسي آنها پرداخته است. اين ساحتها عبارتند از: بررسي عوامل زباني، عوامل عقلاني و عوامل نفساني در فهم دين. بررسي مجموع عوامل در اين ساحتهاي سهگانه نشان ميدهد كه ظاهرگرايي ميتواند موجب بروز جمودگرايي ديني، شكلگيري گفتمان خشونت، دنياگرا شدن علما، پيدايش شبه علما بجاي عالمان واقعي و شكلگيري فرهنگ ريا و نفاق شود. http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23941مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121A Critical Study of the Objections against Ḥakīm Ghomsheī’s Argument on Demonstrating the Necessity of God’s Existenceبررسي انتقادي اشكالات مطرح شده به برهان حكيم قمشهاي دربارة اثبات وجوب وجود خداوند5970faرضاحصاریدانشگاه باقر العلومسید مجتبیمیردامادیدانشگاه تهرانابوالفضلرضاییدانشگاه تهران2019813Several arguments have been adduced on demonstrating the individual unity of being. Most of these arguments, which have been presented by such gnostics as Dāvood Qayṣarī, Ḥamzah Fanārī, and Ibn Turkah, suffer from some defects in terms of a confusion of concept and referent. In his glosses on Tamhīd al-qawā’id (the section on the arguments on the demonstration of the individual unity of existence), Ḥakīm Moḥammad Rezā Ghomsheī has presented an argument which demonstrates the pre-eternal necessity of God. However, three criticisms have been advanced against it. The first concerns the meaning of the absolute nature of being, which has been stated ambiguously. The second criticism questions the confusion of concept and referent. The first part of the third criticism targets the whole argument, based on the presupposition of the realization of the essence of nature, and its second part objects to the consistency of the realization of the essence of the nature of existence with limited existences, as acknowledged in Ghomsheī’s argument. Finally, the fourth focuses on the absence of any kind of innovation in this argument. Following an analytic-comparative method, this paper examines all these criticisms and responds to the first three of them. Accordingly, the authors acknowledge the truth of Ḥakīm Ghomsheī’s argument by presenting a detailed discussion in this paper.براي اثبات وحدت شخصي وجود، براهين مختلف و گوناگوني اقامه شده است. بيشتر اين براهين كه توسط عارفاني همانند داود قيصري، حمزه فناري و ابنتركه بيان شدهاند، با اشكالاتي مانند خلط ميان مفهوم و مصداق مواجه است. در اين ميان حكيم محمدرضا قمشهاي در حاشية خويش بر كتاب تمهيد القواعد و ذيل مبحث براهين اثبات وحدت شخصي وجود، برهاني ارائه كرده كه اثبات ضرورت ازلي خداوند را بهمراه دارد. در عين حال، چهار اشكال به اين برهان وارد شده است. اشكال نخست در مورد معناي طبيعت اطلاقي وجود است كه بصورت مبهم بيان شده است. اشكال دوم دربارة خلط ميان مفهوم و مصداق است. بخش نخست اشكال سوم، به تماميت اين برهان بر مفروض بودن تحقق اصل طبيعت باز ميگردد و بخش دوم اشكال، سازگاري تحقق اصل طبيعتِ وجود با وجودهاي مقيد را هدف قرار داده است. اشكال چهارم، به نبود نوآوري و ابتكار در ارائة اين برهان پرداخته است. مقالة حاضر با روش تحليلي ـ تطبيقي، هر يك از اين اشكالات را بررسي نموده و به سه اشكال نخست پاسخ داده است. از اين جهت، برهان حكيم قمشهاي تمام و صحيح تلقي ميشود كه در اين نوشتار بتفصيل تبيين شده است.http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23949مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121A Study of the Attribution of the Theory of Perpetual Createdness to Jalāl al-Dīn Dawānīتأملي در انتساب نظرية «حدوث دهري» به جلالالدين دواني8196faحسیننجفیدانشگاه تربیت مدرّسحامدناجی اصفهانیدانشگاه اصفهان2019825The belief in the createdness of the world is the essence of a proposition which, after believing in the One God, is the most significant of all divine beliefs. Mīr Dāmād’s particular view in this regard entails the demonstration of a real commencement and trans-temporal origination for the world of being. Through referring to the failure of his preceding philosophers regarding the rational explanation of the problem of the appearance of the world, Mīr Dāmād maintains that the content of the modified version of the theory of “perpetual createdness” (ḥudūth dahrī) is among his innovations and the most important fruit of Yamani wisdom. On the other hand, Mullā Moḥammad Ismā‘īl Khwajūī in his treatise of Ibṭāl al-zamān al-mawhūm attributes this theory to Jalāl al-Dīn Dawānī, matches his view with the theory of perpetual createdness and, in this way, implies that Mīr Dāmād adopted this theory from Dawānī’s works. The present study examines Khwajūī’s claim through investigating a number of metaphysical analyses.باور به حدوث عالم، گزارهيي است كه پس از اعتقاد به مبدأ يكتا، پيشانينشينِ هر باورنامة الهي است. نظر خاص ميرداماد در اينباره، اثبات گونهيي آغازمندي واقعي و فرازماني براي عالم هستي است. او با اشاره به ناكامي فلاسفة پيش از خود در تبيين برهاني مسئلة پيدايش جهان، محتوا و اصطلاح نظرية «حدوث دهري» را نتيجة ابداع خويش و بزرگترين ثمرة منظومة حكمت يماني ميداند. از سوي ديگر، ملامحمد اسماعيل خواجويي در رسالة ابطال الزمان الموهوم، با انتساب اين نظريه به جلالالدين دواني و تطبيق ديدگاه او بر آموزة حدوث دهري، تلويحاً به اقتباس اين نظريه از آثار دواني حكم نموده است. پژوهش حاضر با بررسي تحليلهاي متافيزيكي، مدعاي خواجويي را به داوري نشسته است.http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23953مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121The Relationship between the Hereafter and Meaning of Life in Mullā Ṣadrā’s Philosophyرابطة معاد و معناي زندگي در انديشة ملاصدرا4958faسعدیصفاریپیام نوررضارسولی شربیانیپیام نور2019920Some people believe that death renders life meaningless, and a limited and mortal life is not worth living, especially if it entails hardships and pain. In contrast, through demonstrating the immortality of the soul, Mullā Ṣadrā maintains that there is no quiddative limit either for the truth of being or for human beings, and human life is not limited to the world of matter. Man’s motion begins with worldly efforts; however, it continues with death, and true and supreme life is attained in the light of death. Life will have its complete meaning provided that it attains immortality in the hereafter. Mullā Ṣadrā defines some mediocre and supreme purposes for human beings and believes that the level of happiness depends on the level of soulish perfection. He also argues that Man’s reality is mirrored in their theoretical intellect, which brings about true happiness. Moreover, he believes that the motion of practical intellect on the route to happiness paves the way for the transcendence of theoretical intellect. According to Mullā Ṣadrā, the world is a symbol of purgatory, which is a symbol of the hereafter. For him, the world and the hereafter are the same graded existence; they do not have any conflict with each other, and the hereafter represents the world in its most perfect form. Resurrection means attaining a kind of ontological openness and reaching an intellectual level which is the same true stage of Man’s existence. At this stage, all human beings will have a common grasp of the meaning of life; nevertheless, the true and maximum meaning will only be available to those who have attained the supreme stages of existence and the level of immateriality.به اعتقاد برخي مرگ زندگي را بيمعنا ميكند و زندگي زوالپذير و محدود، ارزش زيستن ندارد؛ بويژه اگر همراه با گرفتاري و رنج باشد. برخلاف اين گروه، ملاصدرا با اثبات جاودانگي نفس معتقد است همانگونه كه حقيقت هستي سقف ماهوي و محدوديت ندارد، انسان نيز سقف ماهوي ندارد و زندگي انسان منحصر به عالم ماده نميشود. حركت انسان با سعي و تلاش دنيوي آغاز ميشود اما با مرگ استمرار پيدا ميكند و زندگي حقيقي و حيات برتر در ساية مرگ حاصل ميشود. زندگي در صورتي معناي كامل پيدا ميكند كه به آخرت و جاودانگي نائل شود. او براي انسان اهداف عالي و متوسط تعريف ميكند و مراتب سعادت را به مراتب تكامل نفس ميداند. ملاصدرا ذات و حقيقت انسان را عقل نظري ميداند و سعادت حقيقي را در اين قوه دانسته و حركت عقل عملي در مسير سعادت را زمينهيي براي تعالي عقل نظري قلمداد ميكند. او دنيا را نمادي از برزخ و برزخ را نمادي از قيامت ميداند. دنيا وآخرت يك وجود ذو مراتب است كه نه تنها تقابلي با هم ندارند بلكه آخرت مرحلة تكامل يافتة دنيا است. معاد يعني سعة وجودي يافتن و رسيدن به مرحلة عقلاني كه همان مرحلة حقيقي وجود انسان است. همة انسانها از قدر مشترك معناي زندگي برخوردار خواهند بود اما معناي حداكثري و حقيقي شامل كساني خواهد شد كه داراي مراتب عالي وجود و مقام تجرد باشند. http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23961مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121Editor noteسرمقاله1112faآیتالله سیدمحمدخامنهایبنیاد حکمت اسلامی صدرا2020121culture
cultural politics
footballجامعهشناسان بپيروي از حكما، جامعه و اجتماعات بشري را به فرد تشبيه نمودهاند كه نكتهيي مهم و قابل تأمل دارد، باين صورت كه همچنان كه افراد را ميتوان به دو دستة كلي: عاقل ـ يعني پيرو عقل و فطرت ـ و سبكسر ـ يعني دنبالرو ميل و هوسهاي كودكانه ـ تقسيم نمود كه فرد عاقل سرماية عمر خود را صرف بدستآوردن خوشبختي درازمدت زندگي خود ميكند، و بالعكس، فرد سبكسر و هوسباز و بازيگوش، عمر گرانبها را به هيچ و پوچ از دست ميدهد، جوامع را نيز ـ كه درواقع پيكرهيي داراي روح و حيات و محتاج سعادت است ـ ميتوان به دو دسته» كلي تقسيم نمود. اول، جامعهيي داراي فرهنگ عالي، كه همان عقل آن بحساب ميآيد و تمام رفتارها و انتخابهاي او بر اساس «عقلانيت» و خير واقعي و بدور از بازيچههاي زندگي است. دوم، جامعهيي كه بر اثر نقصان عقلانيت و فرهنگ كودكانه و نازل، بدنبال بازي و لهو و هوسهاي زودگذر ميباشد.
نمونة اين نوع دوم، بخش عمدهيي از جوامع كنوني دنياست كه دست تربيت صهيونيستي، آنها را از فطرت و عقلانيت دور كرده و نياز روحي آنان را بجاي معنويت و علم و آگاهي با اموري مادي و سستبنياد و زودگذر برخوردار ميسازد، كه يكي سينماي مبتذل و ديگري تماشاي مسابقات فوتبال بيثمر است كه علاوه بر بيهودگي و ايجاد هيجانهاي مخرب، هنجارشكني و فسادپروري و حوادثي ضد فرهنگ ببار ميآورد.
متأسفانه، اين برنامة غلط كه نسخهپيچي از غرب نيمهوحشي است، در كشور انقلابي و اسلامي ايران و در ميان ملتي كه هزاران سال حكيمپرور و تمدنساز بوده، از طرف برخي مسئولين دولتي و رسانة ملي و با بودجة دولتي برپا و اجرا يا ترويج ميشود، و هزينههايي ميلياردي و از كيسة خالي ملت، به چيزي بنام فوتبال حرفهيي كه نتوانسته هنوز در جهان جايگاه مناسبي داشته باشد، مصروف ميگردد؛ از جمله ـ بنا بر آنچه در رسانه آمده ـ در كشوري كه شعار آن «ما ميتوانيم» است، مبالغي ميلياردي1 به مربي بيگانه و بسا بيمايهيي ميپردازند بدون آنكه اين هزينة سنگين مربي و سفرهاي پرهزينة تيمها، اندكي به آبرو يا وجهة تاريخي ملت در دنيا كمك كند.
در جامعهيي كه مؤسسات فرهنگي، فلسفي و تربيتي آزاد آن، از فقر مالي و بياعتنايي دولت و مسئولين، يا تعطيل شده يا روبه تعطيلي است و صدها استاد و انديشمند وارسته كه خادمان فرهنگ و دانش و آبروي كشور و نگهبانان عقلانيت و كمال جامعه هستند، در تنگناي مالي و محروم از بسياري از مزاياي زندگي عادي ميباشند، صرف اين چنين تبذيرهاي نامشروع و تبعيضهاي ناروا، پديدهيي ناهنجار و غيرعقلاني و حيرتآور است.
مشاهدة اينگونه حقايق و مشاهدات هر روزه، قلب هزاران دانشمند حوزوي و دانشگاهي را به درد ميآورد و براي عمري كه صرف اعتلاي فرهنگ و دانش و تربيت جامعه و سوق آنان به دانش و عقلانيت نموده به تأمل واميدارد و «ياري اندر كس نميبينند! ياران را چه شد؟»
1. طبق اظهار مسئولين مربوطه، سالي يك ميليون و دويست هزار دلار آمريكا؛ ضربدر دوازده هزار تومان يا بيشتر!
http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/24004مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-08742512020121An Analytic Study of the Views of Mullā Ṣadrā and his Successors on the Nominal and Copulative Meanings of Being (Some Deliberations over the Linguistic Discussions of the Transcendent Philosophy)خوانشي تحليلي از ديدگاه ملاصدرا و متأخرين پيرامون معناياسمي و حرفي وجود (تأملاتي در مباحث زباني حكمت متعاليه)2748faروحاللّه دارائيدانشگاه آزاد اسلامی2020121Mullā Ṣadrā pays due attention to linguistic issues in the phrasing of his ideas and discusses the difference between nominal and copulative meanings. His commentators have detected some incoherences in his views so that they have judged some of them to be more accurate and, thus, more favorable, than some others. Through propounding and comparing Mullā Ṣadrā’s views regarding the nominal and copulative meanings of being, the author presents a framework for posing some ontological, epistemological, and linguistic discussions in this paper. At the same time, relying on the linguistic discussions in jurisprudence (uṣūl-i fiqh), he introduces an analytic-linguistic approach in order to solve the problem of the existing incoherences. Mullā Ṣadrā believes that, on the one hand, one can reach the univocality of the nominal meaning of being (hast) through the univocality of the copulative meaning of being (ast). On the other hand, he argues that the difference between copulative being and predicative being pertains to their species. This view of Mullā Ṣadrā has raised different debates, interpretations, and questions among authorities in the field of philosophy. Some of these questions are as follows: Are these two views consistent with each other? Is this theory consistent with the gradation of existence and its univocal meanings? Are copulative and predicative existence commensurate with each other? Are the two classifications of being in the Transcendent Philosophy; i.e. the three-fold division of being into copula, copulative, and soulish and the two-fold division of being into copula and independent being, in contrast to each other? Are these two classifications consistent with Mullā Ṣadrā’s views in the field of nominal and copulative meanings?ملاصدرا در آراء خود به مباحث زباني توجه داشته و دربارة معناي اسمي و حرفي سخن گفته است. مفسرين، آراء وي در اينباره را خالي از تهافت ندانستهاند تا جايي كه بخشي از آراء او را بر ديگري ترجيح داده و ادق از ديگري دانستهاند. اين نوشتار با طرح و مقايسة آراء ملاصدرا در باب معناي اسمي و حرفيِ وجود، چارچوبي براي طرح مباحث هستيشناسي، معرفتشناسي و زبانشناسي ارائه داده و با بهرهگيري از مباحث زبانيِ علمِ اصولِ فقه، رويكردي تحليلي ـ زباني را براي برونرفت از اين تهافت ارائه كرده است. ملاصدرا بر اين باور است كه از يكسو ميتوان از طريق اشتراك معنويِ معناي حرفي وجود (است) به اشتراك معنويِ معناي اسمي وجود (هست)، استدلال كرد و از سوي ديگر، اختلاف بين وجود رابط و محمولي، نوعي است. اين ديدگاه ملاصدرا محل نزاع و تفسيرهاي متفاوتي واقع شده و پرسشهايي را پيش روي صاحبنظران قرار داده است؛ از جمله اينكه آيا اين دو ديدگاه همخواني دارند؟ آيا اين نظريه با تشكيك وجود و اشتراك معنوي وجود، سازگار است؟ آيا وجود رابط و محمولي از يك سنخند؟ آيا دو تقسيمبندي وجود در حكمت متعاليه، يعني تقسيم سه شقي وجود به رابط، رابطي و نفسي و تقسيم دو شقي وجود به رابط و مستقل با يكديگر در تضادند؟ آيا دو تقسيم يادشده، با آراء ملاصدرا در حوزة معناي اسمي و حرفي سازوارند؟http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/24005