مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Forewordسرمقاله00faآیت‌الله سیدمحمدخامنه‌ایبنیاد حکمت اسلامی صدرا20171120انقلاب اسلامي ايران پس از برپايي و تثبيت قانوني و رأي نزديك به اجماع ملي ملت به آن، اهداف و شعارهايي داشت كه در يك كلمه، «در برپايي يك نظام اسلامي و حكومتي برابر قرآن و سنت پيامبر(ص)» خلاصه ميشد، و ملت ايران به كمتر از آن قانع نبود. مهمترين اين اهداف خرد و كلان، اسلامي شدن، يعني پياده شدن قانون و فرهنگ و روح اسلامي و در كنار آن، رفاه و امنيت و آزادي مردم و رعايت عدالت اجتماعي و كرامت انساني بود. متأسفانه دشمنان آگاه و با تجربة اين انقلاب، با نفوذ در دستگاه حاكميت و بهره از خائنين برخاسته از نسل همراهان انقلاب، تلاش مؤثري در دست نيافتن انقلاب به اهداف تدوين شدۀ آن در قانون اساسي داشت و روزبروز اين نظام را از اهداف آن دور نمود و حتي برخي سياستگذاريهاي رسمي را هم با توطئه خود مشوب و منحرف ساخت. از جمله آفات اين متنفذين در حاكميت در طول نزديك به چهار دهه، توسعۀ فساد مالي در دستگاهها، فساد اخلاقي در جامعه و بويژه در نسل جوان و انحراف عفافي دختران جوان و دهها فساد ديگر كه عمدۀ آنها دور شدن از عدالت و احكام و اخلاق اسلامي است‌‌ ميباشد، بگونه‌يي كه آنچه آنروز اهداف‌ ‌يك ملت بود، امروز به آرزوي آنان تغيير يافته است. دست هدايتگر نظام كه همواره در پي اصلاح امور بوده و هست، ياوري در كنار خود ميخواست كه بدور از عملكرد خرد يا كلان دستگاههاي رسمي، بتواند هم سياستگذاري در سطح اعلي باشد و هم ناظر و تحليلگري بدنبال مصلحت واقعي نظام و اين تا به امروز قابل تحقق نبود، چون نه ارادة ارباب مسئوليت و نه ادارة ‌آن، با مصلحت نظام مناسبتي نداشت. از اينرو كاري شايسته در اجراي وظايف سياستگذاري يا عملي‌سازي اهداف مقام رهبري و ياوريهاي ديگر سياسي و فكري و نظارتي انجام نميشد. احياء مجمع تشخيص مصلحت و انتصاب رئيس جديد محترم آن و احكام و توصيه‌هايي كه در آستانه آن از طرف مقام معظم رهبري ابلاغ شد، ميتواند چاره‌ساز بازگشت كشور به اهداف و شعارهاي آغاز انقلاب باشد، و بايستي در درجة اول براي رفع آلام فرهنگي و استواري ركن فرهنگ و حكمت و اخلاق اجتماعي‌‌كه مهمترين اركان جامعه اسلامي ايران و در حكم رأس در برابر بدن است‌ـ كاري بكند و آنرا از زير غبار فراموشي و قرار داده شدن در رتبة پائينتر اركان ديگر مادي و شبه مادي نظام بيرون بياورد و اين ام‌المصالح جامعه را در جايگاه اصلي و كرسي واقعي خودش بنشاند؛ اين مخروط وارونه را در وضع لايق آن قرار دهد؛ هم خود، سياستگذار باشد و هم مراقب سياستهاي دشمنان، تا در آينده و در محضر تاريخ و برابر چشمان منتظر خرده‌بينان محكوم به قصور نگردد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23762

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120A Study of Suhrawardi’s and Mulla Sadra’s Interpretations of the Ontological Relationship between Quiddity and Existence in Ibn Sina’s Philosophy بررسي تفسير سهروردي و ملاصدرا از نسبت وجودشناختي ماهيت و وجود در فلسفة ابن‌سينا518faسید محمدانتظامدانشکده فلسفه20171120Since Farabi’s time, the division of possible beings into quiddity and existence is considered to be the most important difference between them and the Necessary Being. Existence is neither identical with possible essence, nor one of its parts or effects. Accordingly, possible beings consist of essence and existence, which occurs to it. Farabi was the first to propose an idea of the combination of existence and quiddity; an idea which does not clearly discriminate between the subject and the object. Apparently, Ibn Sina expanded the same view; however, there are some traces in his philosophy which can pave the way for moving from external accidence to analytic accidence. Commentators of Ibn Sina have presented different interpretations of his idea of the ontological relationship between existence and quiddity, two of the most important of which are the ones supported by Suhrawardi and Mulla Sadra. In the interpretation favored by Suhrawardi, the relationship between existence and quiddity is similar to any other relationship between accidents and their subjects. However, in Mulla Sadra’s interpretation, the essential difference between existence and other accidents is greatly emphasized. Here, the relationship between existence and quiddity has been promoted from “affirmation of something for something” to the “affirmation of a thing” and, as a result, Suhrawardi’s objections to Ibn Sina are removed. In this paper, after presenting and demonstrating the presuppositions of Ibn Sina’s theory, the author refers to and examines the above-mentioned two interpretations.تركيب ممكن الوجود از دوگانة ماهيت و وجود ‌از زمان فارابي تا كنون‌‌ـ مهمترين تفاوت آن با واجب‌الوجود شمرده شده است. وجود نه عين ذات ممكن است، نه جزء ذات و نه معلول ذات آن. از اينرو، ممكن الوجود، مركب است از ذات و وجودي كه عارض بر آنست. نخستين تصوير از تركيب وجود و ماهيت را فارابي بنا نهاد؛ تصويري كه تمايز روشني بين ذهن و خارج در آن ديده نميشود. ابن‌سينا نيز هرچند بظاهر همان تصوير را بسط و توسعه داده است، اما نشانه‌هايي از خود بجاي گذاشت كه ميتوانند زمينة عبور از عروض خارجي به عروض تحليلي باشند. مفسران ابن‌سينا از رابطۀ وجودشناختي وجود و ماهيت از نگاه او، تفسيرهاي متفاوتي ارائه كردند كه شاخصترين آنها دو تفسيريست كه سهروردي و ملاصدرا از آنها حمايت ميكنند. در تفسير مورد حمايت سهروردي، نسبت وجود به ماهيت همانند نسبت ديگر اعراض به موضوعاتشان تلقي شده است و در تفسير ملاصدرا، بر تفاوت اساسي وجود با اعراض ديگر تأكيد شده است. در اين تفسير، نسبت وجود به ماهيت از «ثبوت شيء لشيء» به «ثبوت الشيء» ارتقا يافته و راه بر اشكالات سهروردي بر ابن‌سينا بسته شده است. در اين مقاله، پس از بيان و اثبات پيشفرضهاي نظرية ابن‌سينا، به بيان دو تفسير ياد شده و بررسي آنها پرداخته‌ايم.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23763

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120A Study of Qunawi’s Philosophical Gnosisتأملي در عرفان فلسفي قونوي‌1930faغلامرضا حسين‌پورپژوهشكدۀ امام خميني(س) و انقلاب اسلامي20171120Sadr al-Din Qunawi’s Miftah al-ghayb, as the first book on theoretical gnosis, provided the basis for theoretical or philosophical gnosis. This is because Ibn Arabi, who is known as the father of Islamic theoretical gnosis, did not have enough time for doing so, thus it was Qunawi who accomplished this task. Alongside the Peripatetic and Illuminationist schools of philosophy, Qunawi founded a school that can be called philosophical gnosis. In spite of his pessimistic view of theoretical intellect, Qunawi acknowledged that unveiling and gnostic taste agree with the theoretical intellect at all stages because they find no contradiction in the proofs of this kind of intellect. Nevertheless, he believes that the perception of such proofs is beyond the capabilities of human imagination. Qunawi tried to reconcile gnostics’ principles of unveiling and philosophical theories. In developing many of his views, he benefitted from Ibn Sina’s al-Isharat and, particularly, Khwajah Nasir al-Din Tusi’s commentary on this book. As a result, one can equate the philosophical language used by Qunawi with that used in the Peripatetic philosophy, particularly with the language employed in Ibn Sina’s al-Isharat, which plays a significant role in granting a philosophical nature to Qunawi’s gnosis.مفتاح‌الغيب‌ ‌صدرالدين قونوي، بعنوان اولين اثر در علم عرفان نظري، مباني عرفان نظري يا فلسفي را بنيان نهاد زيرا ابن عربي كه به پدر عرفان نظري اسلامي مشهور است، فرصت اين مهم را نيافت و لذا قونوي بود كه مبادرت به اين امر ورزيد. قونوي در كنار حكمت مشاء و حكمت اشراق، مكتبي را پايه‌گذاري كرد كه ميتوان آن را عرفان فلسفي خواند. وي با تمام بدبينيش به عقل نظري، اذعان ميكند كه كشف و ذوق با عقل نظري در همۀ مراحل موافق است زيرا تناقضي در حجت عقل نظري نميبيند اما ادراك اين حجت را از تصور بشري محجوب ميداند. تلاش قونوي آنست تا ميان قواعد كشفي عرفا و نظريات حكما، انسي حاصل كند. او در بسياري از مواضع خود، از اشارات‌ ‌ابن سينا و بويژه شرح خواجه نصيرالدين طوسي بر آن بهره ميبرد، بگونه‌يي كه ميتوان زبان فلسفي مورد استفادة قونوي را حكمت مشاء، خصوصاً اشارات‌ ‌ابن سينا قلمداد كرد كه در فلسفي كردن عرفان قونوي، سهم بسزايي دارد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23764

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Evidence on the Presence of the Principiality of Existence in Ibn Sina’s Thoughts in the Viewpoint of the Transcendent Philosophyشواهدي بر اصالت وجود در تفكر ابن‌سينا از منظر حكمت متعاليه3146faمصطفي مؤمنيدانشگاه علوم پزشكي نيشابور20171120The principiality of existence is the basis of the Transcendent Philosophy. Mulla Sadra has demonstrated this principle based on solid arguments and used it as the foundation of his other philosophical principles. Although this issue was not raised in the time of Ibn Sina, one could ask if it could be traced in his words. Another related question here is whether any sound evidence demonstrating the existence of this principle could be found in Ibn Sina’s thoughts so that there would remain no excuse for interpreting his philosophy based on the principiality of quiddity. This study is intended to provide a number of strong proofs in favor of the considerable influence of the principiality of existence on Sinan philosophy through resorting to the statements made by Mulla Sadra and Ibn Sina. In order to confirm his intended principiality of existence, Mulla Sadra refers to Ibn Sina’s words. In fact, many of his views reveal his belief in the principiality of existence, and there are some direct references to this point in his works. Here, the author will try to present and explain the proofs testifying to the truth of this claim within the borderlines of the conducted study.اصالت وجود، مبناي حكمت متعاليه است و ملاصدرا اين اصل را با ادلۀ محكم به اثبات رسانده و ساير اصول فلسفه‌اش را بر آن بنا كرده است. هر چند اين مسئله در زمان ابن‌سينا مطرح نبوده ولي اين سؤال قابل طرح است كه آيا ميتوان آنرا در عبارات شيخ‌الرئيس رديابي نمود؟ آيا ميتوان شواهدي قوي بر اثبات اين اصل در تفكر سينوي يافت، بنحوي كه مجالي براي قرائت اصالت ماهيتي از تفكر وي وجود نداشته باشد؟ هدف اين تحقيق، ارائۀ شواهدي محكم بر اصالت وجودي بودن تفكر سينوي بوده و قصد دارد كه با مراجعه به عبارات ملاصدرا و ابن‌سينا اين مطلب را تقويت نمايد. ملاصدرا در تأييد اصالت وجود مورد نظر خويش، به عبارات شيخ‌الرئيس استناد ميجويد. بسياري از آراء ابن‌سينا مستلزم اصالت وجود است. علاوه بر اين، نصوصي نيز بر اين مطلب در بيانات او وجود دارد. شواهد مذكور به فراخور و مجال اين تحقيق، ارائه و مدعا تبيين خواهد شد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23765

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Wisdom; The Lost Commodity of Contemporary Manحكمت؛ گمشدة انسان معاصر4760faطوبي كرمانيدانشگاه تهران حبيب كاركندانشگاه آزاد اسلامي 20171120Although the terms “philosophy” and “wisdom” are usually used interchangeably, this paper aims to demonstrate that in Islamic philosophy wisdom has a more elevated meaning than philosophy. Based on the definition of wisdom, it deals with concepts such as knowledge of God, assimilation to God, and perfection of the human soul. Thus wisdom bears a close relationship with the behavior of a sage (hakim) and is in conformity with his faith and act. As the life of Muslim sages testifies, unlike a philosopher in the common sense of the word, a hakim’s end is to change into a rational world. Clearly, in the contemporary world, in which most schools of philosophy emphasize skepticism and relativism, one cannot speak of wisdom but can talk about various philosophies. Recent schools of philosophies, more than leading Man towards certainty, keep them far away from it and abandon them in an ocean of doubtful thoughts. Accordingly, wisdom is the lost commodity of all the human beings who seek for certainty. گرچه واژه‌هاي «فلسفۀ و «حكمت» در اصطلاح، معمولاً بصورت مترادف بكار ميروند ولي در اين مقاله اعتقاد بر اين است كه در سنت فلسفة اسلامي، حكمت، معنايي برتر از فلسفه دارد. با نظر به تعريف حكمت به اموري همچون معرفت الله، تشبّه به اله و استكمال نفس انساني، بدست مي‌آيد كه حكمت با اخلاق حكيم ارتباطي وثيق دارد و ملازم با ايمان و عمل اوست. حكيم برخلاف فيلسوف بمعناي رايج كلمه‌ـ بر آن است تا جهاني عقلاني شود بنشسته در گوشه‌يي، و اين امري است كه زندگي حكماي مسلمان نيز گواه آن است. بديهي است كه در دنياي معاصر كه اغلب فلسفه‌هاي آن بر شكاكيت و نسبيت گرايي تأكيد ميورزند، نميتوان از حكمت سخن راند ولي ميتوان از فلسفه‌هاي گوناگون سخن بميان آورد. فلسفه هاي متأخر بيش از آنكه انسان را به يقين برسانند، او را از آن دور ساخته و در ميان انبوهي از ترديدها رها ميسازند. از اينرو، حكمت، گمشدة انساني است كه در جستجوي يقين است.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23766

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Mulla Sadra’s View of Philosophyانگارة‌ ملاصدرا از فلسفه‌00faمنصوره رحماني دانشگاه تهراناحدفرامرز قراملکیدانشگاه تهران20171120In the view of some philosophers, philosophy has been reduced to mental wayfaring and conceptual exchanges. In contrast, based on certain practical aspects, some other philosophers consider philosophy to be the same as ontological wayfaring. In Mulla Sadra’s view, philosophy reflects the process of the perfection of the human soul in an essential and graded sense in the light of ontological wayfaring rather than in a quantitative or qualitative sense. He maintains that the end of philosophy is to become similar to God, and this similarity is realized through attaining all-inclusive knowledge and becoming separate from corporeal things. Assuming the sameness of philosophy and wayfaring results in pluralism in philosophizing, limitless philosophizing, separation of epistemological promotion from ontological promotion, methodological pluralism, and go togetherness of the purification of the soul and philosophy. Based on equating philosophy with wayfaring, Mulla Sadra tries to organize the structure of the Transcendent Philosophy based on the model of the four-fold journeys.در نگاه برخي فلاسفه، فلسفه به سلوك ذهني و تبادلات مفهومي تقليل مي‌يابد. در مقابل، برخي ديگر از فلاسفه با تكيه بر جنبه‌هاي عملي، فلسفه را سلوك وجودي ميدانند. از نظر ملاصدرا، فلسفه فرايند استكمال نفس انساني است. استكمال نفس، نه از گونة رشد كمي يا كيفي بلكه بمعناي استكمال ذاتي، اشتداد و سلوك وجودي. او غايت فلسفه را تشبه به اله ميداند و اين تشبه با دو مشخصة احاطه به معلومات و تجرد از جسمانيات محقق ميگردد. سلوك انگاري فلسفه، پيامدهايي‌ همچون كثرت‌گرايي فلسفه‌ورزي، فلسفه‌ورزي بيكرانه، تناظر ارتقاء معرفتي با ارتقاء وجودي، كثرت‌گرايي روش‌شناختي و همبستگي تهذيب نفس و فلسفه را بدنبال دارد. ملاصدرا با تكيه بر سلوك انگاري فلسفه، ميكوشد حكمت متعاليه را بر اساس الگوي سفرهاي چهارگانه سامان‌ دهد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23767

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Mulla Sadra’s View of Philosophy انگارة‌ ملاصدرا از فلسفه‌00faمنصوره رحماني دانشگاه تهراناحدفرامرز قراملکیدانشگاه تهرانقاسمكاكاييدانشگاه شيراز20171120In the view of some philosophers, philosophy has been reduced to mental wayfaring and conceptual exchanges. In contrast, based on certain practical aspects, some other philosophers consider philosophy to be the same as ontological wayfaring. In Mulla Sadra’s view, philosophy reflects the process of the perfection of the human soul in an essential and graded sense in the light of ontological wayfaring rather than in a quantitative or qualitative sense. He maintains that the end of philosophy is to become similar to God, and this similarity is realized through attaining all-inclusive knowledge and becoming separate from corporeal things. Assuming the sameness of philosophy and wayfaring results in pluralism in philosophizing, limitless philosophizing, separation of epistemological promotion from ontological promotion, methodological pluralism, and go togetherness of the purification of the soul and philosophy. Based on equating philosophy with wayfaring, Mulla Sadra tries to organize the structure of the Transcendent Philosophy based on the model of the four-fold journeys.در نگاه برخي فلاسفه، فلسفه به سلوك ذهني و تبادلات مفهومي تقليل مي‌يابد. در مقابل، برخي ديگر از فلاسفه با تكيه بر جنبه‌هاي عملي، فلسفه را سلوك وجودي ميدانند. از نظر ملاصدرا، فلسفه فرايند استكمال نفس انساني است. استكمال نفس، نه از گونة رشد كمي يا كيفي بلكه بمعناي استكمال ذاتي، اشتداد و سلوك وجودي. او غايت فلسفه را تشبه به اله ميداند و اين تشبه با دو مشخصة احاطه به معلومات و تجرد از جسمانيات محقق ميگردد. سلوك انگاري فلسفه، پيامدهايي‌ همچون كثرت‌گرايي فلسفه‌ورزي، فلسفه‌ورزي بيكرانه، تناظر ارتقاء معرفتي با ارتقاء وجودي، كثرت‌گرايي روش‌شناختي و همبستگي تهذيب نفس و فلسفه را بدنبال دارد. ملاصدرا با تكيه بر سلوك انگاري فلسفه، ميكوشد حكمت متعاليه را بر اساس الگوي سفرهاي چهارگانه سامان‌ دهد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23768

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Mulla Sadra’s View of Philosophy انگارة‌ ملاصدرا از فلسفه‌00faمنصوره رحماني دانشگاه تهراناحدفرامرز قراملکیدانشگاه تهرانقاسمكاكاييدانشگاه شيراز20171120In the view of some philosophers, philosophy has been reduced to mental wayfaring and conceptual exchanges. In contrast, based on certain practical aspects, some other philosophers consider philosophy to be the same as ontological wayfaring. In Mulla Sadra’s view, philosophy reflects the process of the perfection of the human soul in an essential and graded sense in the light of ontological wayfaring rather than in a quantitative or qualitative sense. He maintains that the end of philosophy is to become similar to God, and this similarity is realized through attaining all-inclusive knowledge and becoming separate from corporeal things. Assuming the sameness of philosophy and wayfaring results in pluralism in philosophizing, limitless philosophizing, separation of epistemological promotion from ontological promotion, methodological pluralism, and go togetherness of the purification of the soul and philosophy. Based on equating philosophy with wayfaring, Mulla Sadra tries to organize the structure of the Transcendent Philosophy based on the model of the four-fold journeys.در نگاه برخي فلاسفه، فلسفه به سلوك ذهني و تبادلات مفهومي تقليل مي‌يابد. در مقابل، برخي ديگر از فلاسفه با تكيه بر جنبه‌هاي عملي، فلسفه را سلوك وجودي ميدانند. از نظر ملاصدرا، فلسفه فرايند استكمال نفس انساني است. استكمال نفس، نه از گونة رشد كمي يا كيفي بلكه بمعناي استكمال ذاتي، اشتداد و سلوك وجودي. او غايت فلسفه را تشبه به اله ميداند و اين تشبه با دو مشخصة احاطه به معلومات و تجرد از جسمانيات محقق ميگردد. سلوك انگاري فلسفه، پيامدهايي‌ همچون كثرت‌گرايي فلسفه‌ورزي، فلسفه‌ورزي بيكرانه، تناظر ارتقاء معرفتي با ارتقاء وجودي، كثرت‌گرايي روش‌شناختي و همبستگي تهذيب نفس و فلسفه را بدنبال دارد. ملاصدرا با تكيه بر سلوك انگاري فلسفه، ميكوشد حكمت متعاليه را بر اساس الگوي سفرهاي چهارگانه سامان‌ دهد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23769

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120انگارة‌ ملاصدرا از فلسفه‌00faمنصوره رحماني دانشگاه تهراناحدفرامرز قراملکیدانشگاه تهرانقاسمكاكاييدانشگاه شيراز20171120In the view of some philosophers, philosophy has been reduced to mental wayfaring and conceptual exchanges. In contrast, based on certain practical aspects, some other philosophers consider philosophy to be the same as ontological wayfaring. In Mulla Sadra’s view, philosophy reflects the process of the perfection of the human soul in an essential and graded sense in the light of ontological wayfaring rather than in a quantitative or qualitative sense. He maintains that the end of philosophy is to become similar to God, and this similarity is realized through attaining all-inclusive knowledge and becoming separate from corporeal things. Assuming the sameness of philosophy and wayfaring results in pluralism in philosophizing, limitless philosophizing, separation of epistemological promotion from ontological promotion, methodological pluralism, and go togetherness of the purification of the soul and philosophy. Based on equating philosophy with wayfaring, Mulla Sadra tries to organize the structure of the Transcendent Philosophy based on the model of the four-fold journeys.در نگاه برخي فلاسفه، فلسفه به سلوك ذهني و تبادلات مفهومي تقليل مي‌يابد. در مقابل، برخي ديگر از فلاسفه با تكيه بر جنبه‌هاي عملي، فلسفه را سلوك وجودي ميدانند. از نظر ملاصدرا، فلسفه فرايند استكمال نفس انساني است. استكمال نفس، نه از گونة رشد كمي يا كيفي بلكه بمعناي استكمال ذاتي، اشتداد و سلوك وجودي. او غايت فلسفه را تشبه به اله ميداند و اين تشبه با دو مشخصة احاطه به معلومات و تجرد از جسمانيات محقق ميگردد. سلوك انگاري فلسفه، پيامدهايي‌ همچون كثرت‌گرايي فلسفه‌ورزي، فلسفه‌ورزي بيكرانه، تناظر ارتقاء معرفتي با ارتقاء وجودي، كثرت‌گرايي روش‌شناختي و همبستگي تهذيب نفس و فلسفه را بدنبال دارد. ملاصدرا با تكيه بر سلوك انگاري فلسفه، ميكوشد حكمت متعاليه را بر اساس الگوي سفرهاي چهارگانه سامان‌ دهد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23770

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23771

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120انگارة‌ ملاصدرا از فلسفه‌00faمنصوره رحماني دانشگاه تهران20171120In the view of some philosophers, philosophy has been reduced to mental wayfaring and conceptual exchanges. In contrast, based on certain practical aspects, some other philosophers consider philosophy to be the same as ontological wayfaring. In Mulla Sadra’s view, philosophy reflects the process of the perfection of the human soul in an essential and graded sense in the light of ontological wayfaring rather than in a quantitative or qualitative sense. He maintains that the end of philosophy is to become similar to God, and this similarity is realized through attaining all-inclusive knowledge and becoming separate from corporeal things. Assuming the sameness of philosophy and wayfaring results in pluralism in philosophizing, limitless philosophizing, separation of epistemological promotion from ontological promotion, methodological pluralism, and go togetherness of the purification of the soul and philosophy. Based on equating philosophy with wayfaring, Mulla Sadra tries to organize the structure of the Transcendent Philosophy based on the model of the four-fold journeys.در نگاه برخي فلاسفه، فلسفه به سلوك ذهني و تبادلات مفهومي تقليل مي‌يابد. در مقابل، برخي ديگر از فلاسفه با تكيه بر جنبه‌هاي عملي، فلسفه را سلوك وجودي ميدانند. از نظر ملاصدرا، فلسفه فرايند استكمال نفس انساني است. استكمال نفس، نه از گونة رشد كمي يا كيفي بلكه بمعناي استكمال ذاتي، اشتداد و سلوك وجودي. او غايت فلسفه را تشبه به اله ميداند و اين تشبه با دو مشخصة احاطه به معلومات و تجرد از جسمانيات محقق ميگردد. سلوك انگاري فلسفه، پيامدهايي‌ همچون كثرت‌گرايي فلسفه‌ورزي، فلسفه‌ورزي بيكرانه، تناظر ارتقاء معرفتي با ارتقاء وجودي، كثرت‌گرايي روش‌شناختي و همبستگي تهذيب نفس و فلسفه را بدنبال دارد. ملاصدرا با تكيه بر سلوك انگاري فلسفه، ميكوشد حكمت متعاليه را بر اساس الگوي سفرهاي چهارگانه سامان‌ دهد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23772

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Mulla Sadra’s View of Philosophy انگارة‌ ملاصدرا از فلسفه‌6174faمنصوره رحماني دانشگاه تهراناحدفرامرز قراملکیدانشگاه تهرانقاسمكاكاييدانشگاه شيراز20171121In the view of some philosophers, philosophy has been reduced to mental wayfaring and conceptual exchanges. In contrast, based on certain practical aspects, some other philosophers consider philosophy to be the same as ontological wayfaring. In Mulla Sadra’s view, philosophy reflects the process of the perfection of the human soul in an essential and graded sense in the light of ontological wayfaring rather than in a quantitative or qualitative sense. He maintains that the end of philosophy is to become similar to God, and this similarity is realized through attaining all-inclusive knowledge and becoming separate from corporeal things. Assuming the sameness of philosophy and wayfaring results in pluralism in philosophizing, limitless philosophizing, separation of epistemological promotion from ontological promotion, methodological pluralism, and go togetherness of the purification of the soul and philosophy. Based on equating philosophy with wayfaring, Mulla Sadra tries to organize the structure of the Transcendent Philosophy based on the model of the four-fold journeys.در نگاه برخي فلاسفه، فلسفه به سلوك ذهني و تبادلات مفهومي تقليل مي‌يابد. در مقابل، برخي ديگر از فلاسفه با تكيه بر جنبه‌هاي عملي، فلسفه را سلوك وجودي ميدانند. از نظر ملاصدرا، فلسفه فرايند استكمال نفس انساني است. استكمال نفس، نه از گونة رشد كمي يا كيفي بلكه بمعناي استكمال ذاتي، اشتداد و سلوك وجودي. او غايت فلسفه را تشبه به اله ميداند و اين تشبه با دو مشخصة احاطه به معلومات و تجرد از جسمانيات محقق ميگردد. سلوك انگاري فلسفه، پيامدهايي‌ همچون كثرت‌گرايي فلسفه‌ورزي، فلسفه‌ورزي بيكرانه، تناظر ارتقاء معرفتي با ارتقاء وجودي، كثرت‌گرايي روش‌شناختي و همبستگي تهذيب نفس و فلسفه را بدنبال دارد. ملاصدرا با تكيه بر سلوك انگاري فلسفه، ميكوشد حكمت متعاليه را بر اساس الگوي سفرهاي چهارگانه سامان‌ دهد.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23773

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120Fundamental Principles of Anthropology in Mulla Sadraمباني انسانشناسي از منظر صدرالمتألهين شيرازي7584fa20171121Life shows its true face to those human beings who, in search of a response to the question of “their own ontological philosophy”, come up with an answer which can lead them to the path of growth and transcendence. In the view of Islamic philosophers, the relationship between God and human beings is similar to that between a master and a servant. Accordingly, in addition to His program for and purpose of the creation of creatures, God has the responsibility of training and guiding them. Philosophers believe that, in the process of training human beings, desirable models are those who have succeeded to attain the expected perfection of their own species in the light of divine blessing and, as perfect human beings, have managed to bear the responsibility of guiding others to the right path. In Sadrian philosophy, based on some principles such as the principiality of existence, gradedness of being, and the trans-substantial motion, all existents are moving towards the cause of all causes (genetic worship) on the path of creation, which has emerged in the process of the creation of the world. Here, because of their specific place in the order of being, human beings are capable of stepping on the path of religious law and, by modeling the perfect Man and through benefitting from theoretical wisdom and employing practical wisdom, reach the highest peak of their existential perfection, which is the same divine servitude (meeting the Lord) or religious worship. In Mulla Sadra’s view, the keys to attaining such a station are wisdom and love of freedom.چهرة حقيقي زندگاني براي انساني پديدار ميگردد كه توانسته باشد در پاسخ به پرسش از «حكمت وجودي خويش» به معنايي دست يافته باشد كه او را در مسير رشد و تعالي قرار دهد. از ديدگاه حكماي اسلامي رابطة بين انسان و اله، رابطة رب و مربوبي است. در اين رويكرد، اله، علاوه بر برنامه و هدفي كه از خلقت موجودات داشته، داراي نقش تربيتي و هدايتي پس از خلقت نيز ميباشد. حكما، الگوهاي تربيتي انسان را انسانهايي دانسته‌اند كه توانسته‌اند به فضل الهي، كمال مورد انتظار نوع خود را متحقق ساخته و بعنوان انسان كامل عهده‌دار هدايت ساير انسانها بسوي صراط مستقيم شوند. در حكمت صدرايي براساس اصولي همچون اصالت وجود، تشكيك وجود و حركت جوهري، همۀ موجودات در صراط تكوين‌كه با خلقت جهان پديدار گشته‌‌ـ بسوي مسبب الأسباب در حال سيرند (عبادت تكويني.) در اين ميان، انسان بدليل برخورداري از جايگاه ويژه در نظام هستي، داراي اين توانايي است كه در صراط تشريع نيز گام نهد و با الگو قرار دادن انسان كامل بوسيلة بهره‌گيري از حكمت نظري و بكاربندي حكمت عملي به اوج كمال وجودي خويش كه همان عبوديت الهي (لقاء اللّه) است دست يابد (عبادت تشريعي.)‌ از منظر ملاصدرا لازمة رسيدن به چنين مرتبتي، حكمت و حريت است.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23774

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120A Study of the Principle of Nobler Possibility and its Relationship with the Principiality of Existenceبررسي قاعدۀ امكان اشرف و نسبت آن با اصالت وجود8598faحسن سعيديدانشگاه شهيد بهشتي امير اوسطيدانشگاه خوارزمي 20171121The principle of nobler possibility is one of the important principles of Illuminationist philosophy. Suhrawardi paid particular attention to this principle and sought to substantiate it in most of his works. The main purpose of this paper is to investigate the relationship between the principle of nobler possibility and the principiality of existence. Accordingly, the authors found it necessary to provide some answers to the following questions: Is the famous argument for the principle of nobler possibility which has been propounded in the works of Suhrawardi and his followers based on the principiality of quiddity? What is the standpoint of Mulla Sadra, as the founder of the philosophical principle of the principiality of existence, regarding the mentioned principle and the related argument? Has anyone ever presented an interpretation of the principle of nobler possibility based on the principiality of existence? What are the strengths and weak points of the interpretations of this principle and the related arguments? On the other hand, some objections have been advanced against this principle which can be removed based on the fundamental principles of the Transcendent Philosophy. For example, Muhaqqiq Dawani has referred to a problem regarding this principle which Mulla Sadra has resolved relying on the principiality of existence and the related principles. His response could provide the basis for a different interpretation of the principle of nobler possibility, which has been tackled in this paper.قاعدة امكان اشرف از قواعد مهم فلسفة اشراق است. شيخ اشراق، اهتمام ويژه‌يي به اين قاعده داشته است و در اكثر آثار خود بر اين قاعده اقامة استدلال كرده است. هدف اصلي ما در اين نوشتار بررسي نسبت قاعدة امكان اشرف با اصالت وجود است. بدين‌منظور، لازم است به اين پرسشها پاسخ داده شود: آيا برهان مشهور اين قاعده كه در آثار سهروردي و پيروان او مطرح شده، بر اصالت ماهيت مبتني است؟ موضع ملاصدرا بعنوان مؤسس فلسفة اصالت وجودي، در قبال اين قاعده و برهان آن چيست؟ آيا تاكنون تقريري از قاعدة امكان اشرف با ابتناء بر اصالت وجود ارائه شده است؟ نقاط قوت و ضعف براهين و تقريرهاي مختلف اين قاعده چيست؟ از طرفي، اشكالاتي نيز بر اين قاعده مطرح شده است كه با تكيه بر مباني حكمت متعاليه قابل دفع ميباشند. محقق دواني، اشكالي بر قاعده مطرح نموده است كه ملاصدرا بر اساس اصالت وجود و فروعات آن، به اشكال پاسخ داده است. اين پاسخ ميتواند زمينه‌ساز تقرير ديگري از قاعده شود كه در مقاله بدان پرداخته شده است.

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23775

مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریخردنامه صدرا1560-087422420171120-خلاصه سخنرانيهاي برگزيده ‌بيست و يكمين همايش بزرگداشت حـكيـم صدرالمتألهين00faآیت‌الله سیدمحمدخامنه‌ایبنیاد حکمت اسلامی صدرا20171121--

http://kherad.mullasadra.org/fa/Article/Download/23776